Voor- en nadat ik Even Worse zag, nu

Eindessay Dans & Durf – Iris Blaak


Dans kan een hele wereld oproepen, maar die is vervolgens moeilijk om vast te leggen.
Dans is als een geur: vluchtig, onbeschrijfelijk.

Tijdens Dans & Durf begon Iris met de vraag of zij iets over dans te schrijven had, of de dans iets over haar te dansen. Daarop schreef ze vier teksten over dezelfde voorstelling, (er bleek heel wat te schrijven). Intrigerende bewegingen van de dansers werden vervat in bescheiden sfeerbeelden; er ontstond een filosofisch pleidooi over de vreemdheid van het eigen lichaam; een herinnering aan Tsjernobyl kreeg woorden.

Het resultaat tracht de sporen die dans in onze verbeelding achterlaat, over te brengen: de emotionele waarde van fysieke ervaringen, van schijnbaar onbeduidende plaatsen, bewegingen, aanrakingen. Uiteindelijk probeert Iris de ongrijpbare sfeer van Even Worse te vatten door middel van een taal- en beeld-choreografie in stop-motion. Met deze techniek onderzoekt ze de beweeglijkheid van woorden die aan hun inhoud lijken te willen ontsnappen. Door in beelden te transformeren. Door uit hun voegen te treden.